Του Νίκου Τουμπουλίδη

Πρόεδρος Ευξείνου Λέσχης Βέροιας

Κυρίες και κύριοι  ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ, 

Σκοπός της σύντομης αυτής ενημέρωσης είναι να σας μεταφέρουμε ιστορικά  και  αληθινά γεγονότα για ένα πολύ σημαντικό γεγονός της νεότερης ιστορίας μας, τη  γενοκτονία  των  Ελλήνων  του Πόντου, από  τους  τούρκους  στις  αρχές  του  προηγούμενου  αιώνα.

Σε όλη την ιστορική διαδρομή της ανθρωπότητας, αλλά και σε κάθε εποχή  ξεχωριστά, μεγάλος υπήρξε πάντα και συνεχίζει ακόμη να είναι ο ρόλος των  γειτόνων  κάθε  έθνους-κράτους. Με τον  εξ  ανατολών  γείτονά μας, έχουμε μια μόνιμη και αναλλοίωτη διαχρονικά διαφορά. Εκείνος θέλει  να επιβάλλεται   με  πολεμικά  μέσα  ενώ  ο  ελληνισμός  με  τη δύναμη  του  πνεύματος.

Έτσι  λοιπόν  μετά  την  πτώση  της  Αυτοκρατορίας  της  Τραπεζούντας  το  1461  το δυσμενές κλίμα για τους υπόδουλους  πόντιους  Έλληνες αλλά και για όλους τους χριστιανικούς πληθυσμούς της Ανατολίας, που είχε διαμορφωθεί στην Οθωμανική Αυτοκρατορία  εντάθηκε ακόμη περισσότερο και  ιδιαίτερα  κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1821.

Λόγω  όμως  εξωτερικών  πιέσεων  προς  τον  Σουλτάνο από το εξωτερικό, το  κλίμα  αυτό άρχισε σταδιακά να υποχωρεί με την παραχώρηση ειδικών προνομίων, γνωστών στην παγκόσμια ιστορία με τους νομικούς όρους «Χάτι Σερίφ»(1839) και «Χάτι Χουμαγιούν»(1856).

Η θεωρητική ισονομία και η θρησκευτική ελευθερία μαζί με την ανάπτυξη του εμπορίου και της οικονομίας οδήγησαν στη  δημογραφική  αύξηση   του ποντιακού πληθυσμού, στην καλλιέργεια της ελληνικής παιδείας και στην ανάπτυξη της νεοελληνικής συνείδησης.

Ο ποντιακός ελληνισμός εγκατέλειψε τα κρησφύγετά του και κατέβηκε στις παραλιακές περιοχές, όπου έκτισε καινούρια χωριά, εκκλησίες και σχολεία. Σε σύντομο χρονικό διάστημα πήρε ξανά στα χέρια του το εμπόριο ολόκληρου του Εύξεινου Πόντου και της ενδοχώρας, ενώ η Τραπεζούντα ξαναβρήκε τις παλιές δόξες  της.

Στις αρχές του 20ού αιώνα δεν υπήρχε ποντιακό χωριό χωρίς δικό του σχολείο και δική του εκκλησία. Σύμφωνα με τη στατιστική του Πανάρετου, το 1913 στις επαρχίες των έξι μητροπόλεων του Πόντου κατοικούσαν 697.000 Έλληνες, ενώ το ίδιο διάστημα, σύμφωνα με τον Γ. Λαμψίδη, λειτουργούσαν 1.890 εκκλησίες, 22 μοναστήρια, 1.647 παρεκκλήσια και 1.401 σχολεία με 85.890 μαθητές.

Ωστόσο, η πολιτική που άρχισαν  ξανά  να  εφαρμόζουν οι νεοτουρκικές κυβερνήσεις στις  αρχές  του  20^ου αιώνα, απέναντι στους   Έλληνες  ήταν εξαιρετικά εχθρική και περιλάμβανε δυσμενή οικονομικά, εκπαιδευτικά, στρατιωτικά και θρησκευτικά μέτρα, τα οποία επιβλήθηκαν γενικότερα στις χριστιανικές εθνότητες του κράτους. Η πολιτική αυτή, η οποία βρισκόταν σε πλήρη αντίθεση με τις εξαγγελίες του Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής G. Ουίλσον, σχετικά με την αυτοδιάθεση των λαών, οδήγησε τους Πόντιους, στη μεγάλη απόφαση να αγωνιστούν για τη δημιουργία μιας αυτόνομης Ποντιακής Δημοκρατίας

Οι Έλληνες της Διασποράς αναδείχθηκαν πρωτεργάτες στους αγώνες για τη δημιουργία μιας αυτόνομης ποντιακής δημοκρατίας με βασικούς εκπροσώπους τους Κ. Κωνσταντινίδη από τη Μασσαλία, Β. Ιωαννίδη και Θ. Θεοφύλακτου από το Βατούμ, I. Πασσαλίδη από το Σοχούμ, Λ. Ιωαννίδη και Φ. Κτενίδη από το Κρασνοντάρ  ενώ  από τους Έλληνες του ιστορικού Πόντου ξεχωρίζουν οι δύο σεβάσμιες μορφές της Εκκλησίας, ο μητροπολίτης Τραπεζούντας Χρύσανθος Φιλιππίδης και ο μητροπολίτης Αμάσειας Γερμανός Καραβαγγέλης

Η ελληνική  κυβέρνηση  ενώ ήταν αρχικά σύμφωνη με τον αγώνα και τις εθνικές διεκδικήσεις των Ποντίων  στο συνέδριο Ειρήνης των Παρισίων, που άρχισε το Δεκέμβριο του 1918, πιέστηκε από τις συμμαχικές δυνάμεις και δεν συμπεριέλαβε τον Πόντο στο φάκελο των ελληνικών διεκδικήσεων, και, παρά τις έντονες διαμαρτυρίες των Ελλήνων του Πόντου, συμφώνησε να παραχωρηθεί η περιοχή στην υπό ίδρυση Αρμενική Δημοκρατία.

Η εξέλιξη  αυτή προκάλεσε μεγάλη απογοήτευση στον ελληνισμό του  πόντου. Παρά το αρνητικό κλίμα που δημιουργήθηκε, ο ποντιακός ελληνισμός δεν πτοήθηκε. Στις 10 Μαρτίου 1921 ο μητροπολίτης Αμάσειας Γερμανός Καραβαγγέλης  πρότεινε στον τότε  υπουργό εξωτερικών  συνεργασία με τους Κούρδους και τους Αρμένιους εναντίον του κινήματος του Κεμάλ. Η κυβέρνηση όμως του Γούναρη, απομονωμένη και από τους συμμάχους, δεν πήρε καμιά πρωτοβουλία.

Μια τελευταία προσπάθεια ποντοαρμενικής συνεργασίας άρχισε καθυστερημένα στις αρχές του 1922, όταν πια τα συμφέροντα των Μεγάλων Δυνάμεων είχαν αλλάξει πλευρά. Εκμεταλλευόμενος την ευνοϊκή συγκυρία ο Κεμάλ πασάς, με τη φανερή υποστήριξη των μπολσεβίκων, της Ιταλίας, της Γαλλίας και τη σιωπηρή σύμπραξη της Αγγλίας, άρχισε την αντεπίθεση που έφερε και την κατάρρευση του μετώπου.

Η ποντιακή Δημοκρατία έμεινε ένα όνειρο, ενώ η καταδίκη σε θάνατο από την κεμαλική κυβέρνηση όλων των πρωτεργατών του αγώνα σφράγισε την εθνική συμφορά του ποντιακού ελληνισμού, η οποία συνδέεται με τη γενικότερη τύχη του ελληνισμού της Μ. Ασίας.

Στον ιστορικό Πόντο όμως το τέλος της ιστορίας και του πολιτισμού των Ποντίων ήταν εξαιρετικά τραγικό και σταμάτησε βίαια με την αναγκαστική ανταλλαγή των πληθυσμών που όρισε η Συνθήκη της Λοζάνης το 1923.Είναι γνωστή η γενοκτονία του αρμενικού λαού το 1915 από τους Νεότουρκους, αλλά δεν είναι τόσο  γνωστή η μεθοδευμένη εξόντωση των Ελλήνων του Πόντου που είχε τις ίδιες αναλογίες ποσοτικά και ηθικά με τη γενοκτονία των Αρμενίων την περίοδο 1916-1923.

Από τους 697.000 Πόντιους που ζούσαν το 1913 στον Πόντο, περισσότεροι από 353.000, δηλαδή ποσοστό μεγαλύτερο από το 50%, θανατώθηκαν μέχρι το 1923 από τους Νεότουρκους και τους Κεμαλικούς στις πόλεις και τα χωριά, στις εξορίες και τις φυλακές, καθώς και στα τάγματα εργασίας, τα λεγόμενα «αμελέ ταμπουρού». Το <<επιτέλους  τους  ξεριζώσαμε>>  του  δολοφόνου  Μουσταφά Κεμάλ στο  τουρκικό  κοινοβούλιο  λέει  πολλές  αλήθειες  για  τη συμπεριφορά  των  τούρκων  απέναντι  στους  Έλληνες.

Τα αρχεία των Υπουργείων Εξωτερικών της Ευρώπης και της Αμερικής, καθώς επίσης και οι εκθέσεις διεθνών οργανισμών πιστοποιούν το μέγεθος και το είδος του διωγμού που υπέστησαν οι Έλληνες του Πόντου.Τα γεγονότα του 1922 είχαν ως συνέπεια το ξερίζωμα του ελληνισμού του Πόντου  και της Μ. Ασίας. Περισσότεροι από 1.300.000 Έλληνες αναγκάστηκαν να εκπατριστούν βίαια, εγκαταλείποντας τους προσφιλείς νεκρούς, μαζί με τις περιουσίες τους και τον πολιτισμό της μακραίωνης δημιουργικής παρουσίας τους εκεί.

Η εξαντλημένη από τον πόλεμο, ηθικά, πολιτικά, κοινωνικά, δημογραφικά και οικονομικά Ελλάδα αναγκάστηκε να δεχτεί στους κόλπους της εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες, χωρίς κάποιο συγκεκριμένο σχέδιο υποδοχής. Η μικρασιατική καταστροφή ξανάφερε στο προσκήνιο την ταραγμένη εσωτερική πολιτική κατάσταση. Η ανικανότητα των εναλλασσόμενων κυβερνήσεων ανάγκασε τον στρατηγό Πλαστήρα να αναλάβει την εξουσία, να εκθρονίσει τον βασιλιά Κωνσταντίνο και να κινητοποιήσει όλες τις κρατικές υπηρεσίες για την επίλυση των προσφυγικών προβλημάτων.

Η συντριπτική πλειοψηφία του προσφυγικού πληθυσμού, 638.252 άτομα, δηλαδή ένα ποσοστό 53%, εγκαταστάθηκε στη Μακεδονία, αρχικά στις περιοχές που εγκατέλειψαν οι ανταλλάξιμοι μουσουλμάνοι.Παρ’ όλες τις δυσκολίες, οι πρόσφυγες δεν λιποψύχησαν, αλλά επιστράτευσαν όλους τους μηχανισμούς επιβίωσης που απέκτησαν κατά τη διάρκεια της συμβίωσής τους με τους Οθωμανούς  και   ξαναέστησαν   τα  σπιτικά  και  τις  δουλειές  τους.

Όλα αυτά είναι ανάγκη να τα γνωρίζουμε και να τα θυμόμαστε  για να μην τα ξανά πάθουμε. Έτσι κι αλλιώς τα όσα αναφέραμε, αποτελούν μέρος της νεότερης ιστορίας μας.Είναι  χρέος  μας  λοιπόν  κάθε  γνώση που  σχετίζεται   με  την Πατρίδα  μας ιδιαίτερα για  τόσο  σημαντικά  γεγονότα.

 Η 19^ηΜαϊου στην Τουρκία είναι δυστυχώς ΄΄εθνική γιορτή της παιδείας τους΄΄, αλλά  στην Ελλάδα είναι ημέρα πένθους και μνήμης. Η  Διεθνοποίηση  και  η Διεθνής   Αναγνώριση  και  Καταδίκη   της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου  από  την  Τουρκία  είναι  χρέος  και  ηθική  υποχρέωσή  μας  προς  τους  χιλιάδες  άταφους  νεκρούς  μας.

Ένας πρώην ποδοσφαιριστής της Βέροιας κάνει «πράματα και θάματα». Ο Αλέξανδρος Κυζιρίδης κάνει θραύση στη Σλοβακία με 13 γκολ και 3 ασίστ, σπάζοντας ρεκόρ με τη Ζεμπλίν. Πίσω από τις επιδόσεις, όμως, κρύβεται μια τρυφερή ιστορία αγάπης και έμπνευση..

Ο Αλέξανδρος Κυζιρίδης από τη Σκύδρα ξεκίνησε από τις ακαδημίες του ΠΑΟΚ και μέσα από πολλές διαδρομές σε ομάδες της Ελλάδας και μεταξύ αυτών τη Βέροια, της Ουγγαρίας και της Σλοβακίας, σήμερα λάμπει με τη φανέλα της Ζεμπλίν Μιχαλόβτσε, όπου φέτος έχει καταγράψει 13 γκολ και 3 ασίστ σε 22 ματς πρωταθλήματος.

Σύμφωνα με τον τοπικό Τύπο ο δεύτερος καλύτερος παίκτης της σεζόν σε ολόκληρη τη σλοβακική λίγκα – πίσω μόνο από τον διεθνή Αρμένιο Τιγκράν Μπαρσεγκιάν της Σλόβαν. Κανείς στην ιστορία της Ζεμπλίν, όσο αυτή παίζει στην πρώτη κατηγορία, δεν έχει σκοράρει περισσότερα γκολ σε μία σεζόν!

Και όλα αυτά, σε μια ομάδα που δεν κατάφερε καν να μπει στα πλέι οφ. Ο Κυζιρίδης, παίζοντας κυρίως αριστερά στην επίθεση, έχει ξεχωρίσει για τις ντρίμπλες του, την ικανότητα να σκοράρει και με τα δύο πόδια, και τη «γεμάτη αυτοπεποίθηση» – όπως λέει ο πρώην προπονητής του, Λούμπος Μπενκόφσκι – αλαζονεία που του δίνει προσωπικότητα στο παιχνίδι του.

Η πορεία του δεν ήταν πάντα εύκολη. Από τη Super League με τον Βόλο και την Ζλάτε Μοράβτσε, όπου είχε 63 συμμετοχές, μέχρι την Ουγγρική Ντέμπρετσεν και τον σύντομο δανεισμό στη Μούρα, ο Κυζιρίδης έχει συλλέξει εμπειρίες και «καψώνια» – μέχρι και ρήξη με προπονητή που οδήγησε σε επεισοδιακή αποχώρηση.

Όμως τίποτα δεν τον σταμάτησε…

Κάθε φορά που βγαίνει στον αγωνιστικό χώρο με τη φανέλα που γράφει «89», έχει κάτι παραπάνω στο μυαλό του από τα γκολ. Είναι η ημερομηνία γέννησης της αδερφής του, Μαρίας, που έχει σύνδρομο Down. Είναι η ψυχή του. Όσο ήταν στην Ελλάδα, τον έβλεπε συχνά στο γήπεδο και του ζητούσε «να βάλει ένα γκολ για εκείνη».

Και ο Αλέξανδρος, ακόμα κι από εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά, συνεχίζει να σκοράρει για τη Μαρία.

Δείτε το παρακάτω βίντεο: https://www.facebook.com/stories/370462553476044/UzpfSVNDOjEyMDU3Njk1Mjc4OTM1OTE=/?view_single=1&source=shared_permalink

«Η βιομηχανία της Αττικής και του Πειραιά, με την πλούσια ιστορία και το δυναμικό της, καλείται να πρωταγωνιστήσει στη νέα εποχή όπου αφενός οι ραγδαίες τεχνολογικές εξελίξεις επαναπροσδιορίζουν το παραγωγικό μοντέλο, αφετέρου οι ταχέως μεταβαλλόμενες προσδοκίες των καταναλωτών, εντείνουν την ανάγκη για ευελιξία και προσαρμοστικότητα των βιομηχανικών επιχειρήσεων, ανταποκρινόμενη με επιτυχία σε τρεις νέες μεγάλες προκλήσεις. Στην επιδίωξη της βιομηχανικής αριστείας, στην εμβάθυνση του ψηφιακού μετασχηματισμού και στη μετάβαση σε ένα μοντέλο βιώσιμης ανάπτυξης και περαιτέρω εξωστρέφειας. Αυτές οι τρεις προκλήσεις ευθυγραμμίζονται απόλυτα με το όραμα της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας για την ανάπτυξη της χώρας μας».

Αυτό υπογράμμισε ο Υφυπουργός Ανάπτυξης, Λάζαρος Τσαβδαρίδης, ως εκπρόσωπος του Προέδρου της Κυβέρνησης στην 74η Ετήσια Τακτική Γενική Συνέλευση του Συνδέσμου Βιομηχανιών Αττικής και Πειραιώς, που έλαβε χώρα στο Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο Πειραιώς.

Τόνισε ότι η αξιοποίηση των ψηφιακών τεχνολογιών, η ενίσχυση της έρευνας και της ανάπτυξης και η στήριξη της καινοτόμου επιχειρηματικότητας αποτελούν μονόδρομο και γι’ αυτό χτίζουμε μία ακόμη πιο σύγχρονη, απλή και αποτελεσματική δημόσια διοίκηση, με χρήσιμα εργαλεία όπως το νέο πληροφοριακό σύστημα OpenBusiness και υλοποιούμε σημαντικές δράσεις προς αυτή την κατεύθυνση, όπως η χρηματοδότηση της δράσης «Ερευνώ – Καινοτομώ» με 300 εκατομμύρια ευρώ και επιπλέον 370 εκατομμύρια ευρώ για την αναβάθμιση των υποδομών έρευνας και καινοτομίας.

Επιπλέον, αναφέρθηκε στη βαρύνουσα σημασία που δίνεται στο νέο Εθνικό Στρατηγικό Σχέδιο Εξωστρέφειας 2025, το οποίο αποτελεί ένα φιλόδοξο σχέδιο με σαφείς στόχους και συγκεκριμένες δράσεις για την περαιτέρω ενίσχυση της εξωστρέφειας και την υποστήριξη της διεθνούς ανταγωνιστικότητας των ελληνικών προϊόντων και υπηρεσιών καθώς η εξωστρέφεια είναι κλειδί για την περαιτέρω ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας.

Ο ίδιος ο Υπουργός Ανάπτυξης, Τάκης Θεοδωρικάκος εξάλλου, έχει κατ’ επανάληψη μιλήσει για την αναγκαιότητα της παραγωγικής ανασυγκρότησης της ελληνικής οικονομίας, ώστε αυτή να γίνει πολύ πιο παραγωγική, πιο ανταγωνιστική, πιο καινοτόμα και εξωστρεφής. Σε κάθε ευκαιρία δε τονίζει, ότι: «μόνο έτσι η χώρα μας θα μπορέσει να είναι ασφαλής και αυτάρκης και να στέκεται στις δικές της δυνάμεις σε ένα πολύ δύσκολο και ευμετάβλητο διεθνές περιβάλλον.» Η Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, εκφράζει με κάθε τρόπο το ακλόνητο και αδιαπραγμάτευτο ενδιαφέρον της για τη στήριξη της βιομηχανίας και της μεταποίησης.

Ο Δήμος Αλεξάνδρειας υπέβαλε πρόταση χρηματοδότησης στα προγράμματα “Φοίβος” & “Αθηνά” για την ενεργειακή αναβάθμιση δέκα (10) σχολικών συγκροτημάτων (νηπιαγωγεία και δημοτικά σχολεία).

Με την πρόταση, στοχεύουμε στην ενίσχυση της ενεργειακής αποδοτικότητας των εκπαιδευτικών μας δομών, εξασφαλίζοντας ένα πιο βιώσιμο και ασφαλές περιβάλλον για τα παιδιά, τους δασκάλους και το υπόλοιπο προσωπικό.

Η υποβολή της πρότασης έρχεται ως αποτέλεσμα του στρατηγικού σχεδίου του Δήμου μας για τη βελτίωση των υποδομών εκπαίδευσης, με ιδιαίτερη έμφαση στην εξοικονόμηση ενέργειας και την προστασία του περιβάλλοντος. Στο πλαίσιο του προγράμματος, προβλέπεται η υλοποίηση έργων ενεργειακής αναβάθμισης, όπως η αντικατάσταση των παλαιών συστημάτων θέρμανσης και κλιματισμού, η αναβάθμιση των συστημάτων φωτισμού με νέες τεχνολογίες LED και η μόνωση των κτιρίων.

Με την ολοκλήρωση αυτής της πρωτοβουλίας, τα σχολεία μας θα λειτουργούν με έναν πιο πράσινο και βιώσιμο τρόπο, συμβάλλοντας στην επίτευξη των περιβαλλοντικών στόχων της χώρας μας και στην προώθηση της αειφόρου ανάπτυξης.

Μένουμε πιστοί στις δεσμεύσεις μας και συνεχίζουμε.

Ο ΔΗΜΑΡΧΟΣ

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΓΚΥΡΙΝΗΣ

• Το Πρόγραμμα «Φοίβος» χρηματοδοτείται από πόρους του Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας στο πλαίσιο της Δράσης του ΤΑΑ – 16994 με τίτλο «Ενεργειακή απόδοση και προώθηση των ΑΠΕ για αυτοκατανάλωση»
• Το Πρόγραμμα «Αθηνά» χρηματοδοτείται από πόρους του Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας στο πλαίσιο της Δράσης του ΤΑΑ – 16994 με τίτλο «Ενεργειακή απόδοση και προώθηση των ΑΠΕ για αυτοκατανάλωση»

Μία από τις πιο οδυνηρές στιγμές της ιστορίας μας, η Γενοκτονία των Ποντίων, τιμάται αυτές τις μέρες, υπενθυμίζοντας τους εκατοντάδες χιλιάδες αθώους που σφαγιάστηκαν ή εκτοπίστηκαν από τις πατρογονικές τους εστίες.

Η μνήμη των 353.000 Ποντίων που εξολοθρεύθηκαν σε ένα ανηλεές προγκόμ από το κίνημα των Νεότουρκων, έχει αφήσει ανεξίτηλο το στίγμα της φρίκης που έζησαν οι Έλληνες του Πόντου.

Η αναγνώριση από πλευράς της διεθνούς κοινότητας είναι επιβεβλημένη στο πλαίσιο προάσπισης της ιστορίας μας. Διαχρονική προσπάθεια αποτελεί η διαφύλαξη της ιστορικής μνήμης προκειμένου να λειτουργήσει συμβολικά και αποτρεπτικά στο μέλλον.

Στις 24 Φεβρουαρίου 1994 η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως «Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων», ημέρα που ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάστηκε στην Σαμψούντα και έθεσε σε εφαρμογή, το 1919, το σχέδιο εξόντωσης των Ελλήνων του Πόντου.

Όσοι επέζησαν από την βαρβαρότητα συνέβαλαν με όλες τους τις δυνάμεις, ως ένα ζωντανό κύτταρο της ιστορικής διαδρομής και του πολιτισμού,στην ανόρθωση του Ελληνικού κράτους. Διατήρησαν την ελληνική γλώσσα, τα ήθη και έθιμα. Όταν εγκαταστάθηκαν στις νέες πατρίδες διαφύλαξαν αναλλοίωτα τα αισθήματα υπερηφάνειας και αξιοπρέπειας.

Ο Δήμος Βέροιας τιμά και φέτος τη 19^η Μαΐου, 106 χρόνια μετά την Γενοκτονία των Ποντίων. Το κτίριο του Δημαρχείου θα φωτιστεί με κόκκινο χρώμα και μαύρες σημαίες, «για το αίμα των αθώων ανθρώπων και το διαχρονικό πένθος».

Ο Δήμαρχος Βέροιας

Κωνσταντίνος Βοργιαζίδης