Όταν η ακρίβεια θερίζει και οι άνθρωποι του μόχθου βγαίνουν στον δρόμο, η Κυβέρνηση απαντά με αδιαφορία και τιμωρητικά μέτρα
*Γράφει ο
Βασίλης Κωνσταντινόπουλος
MSc Στην Διοίκηση Μονάδων Υγείας
Την ώρα που η ακρίβεια σαρώνει τα λαϊκά νοικοκυριά και η καθημερινή επιβίωση γίνεται όλο και πιο δύσκολη, η κυβέρνηση επιλέγει να στρέφεται απέναντι σε εκείνους που κρατούν όρθια την κοινωνία: τους αγρότες, τους μικρούς παραγωγούς, τους επαγγελματίες των λαϊκών αγορών. Αντί για στήριξη, επιβάλλει μέτρα ασφυκτικά. Αντί για διάλογο, επιλέγει την αδιαφορία. Αντί για λύσεις, φορτώνει νέες υποχρεώσεις σε ανθρώπους που ήδη δεν μπορούν να πάρουν ανάσα.
Οι άνθρωποι των λαϊκών αγορών βρίσκονται αυτές τις μέρες σε απεργιακές κινητοποιήσεις. Όχι από επιλογή, αλλά από ανάγκη. Γιατί το επάγγελμά τους οδηγείται μεθοδικά σε αδιέξοδο. Γιατί καλούνται να πληρώσουν φόρους για εισοδήματα που δεν έχουν. Γιατί τους ζητείται να εφαρμόσουν «ψηφιακές μεταρρυθμίσεις» που δεν μπορούν να λειτουργήσουν στην πράξη, σε υπαίθριους πάγκους, χωρίς υποδομές, χωρίς χρόνο, χωρίς καμία ουσιαστική στήριξη.
Η τεκμαρτή φορολόγηση αποτελεί ένα από τα πιο άδικα μέτρα. Παραγωγοί και επαγγελματίες φορολογούνται όχι με βάση τα πραγματικά τους έσοδα, αλλά με τεχνητά τεκμήρια, αγνοώντας πλήρως ότι πρόκειται για εποχικό, καιρικά εξαρτώμενο και εξαντλητικό επάγγελμα. Σαν να μην έφτανε αυτό, προστίθενται αυξημένες ασφαλιστικές εισφορές και πρόσθετες επιβαρύνσεις, ακόμη και για την απασχόληση εργαζομένου, την ώρα που τα έσοδα μειώνονται και τα έξοδα εκτοξεύονται.
Σαν κερασάκι στην τούρτα, έρχονται και τα ηλεκτρονικά δελτία αποστολής και τα ηλεκτρονικά τιμολόγια. Μέτρα σχεδιασμένα πίσω από γραφεία, χωρίς καμία επαφή με την πραγματικότητα των λαϊκών αγορών. Πώς να καταγραφούν ψηφιακά οι καθημερινές επιστροφές προϊόντων; Πώς να τηρηθούν πολύπλοκες ηλεκτρονικές διαδικασίες στις 5 το πρωί, πάνω σε έναν πάγκο, με βροχή, κρύο ή καύσωνα; Αυτές οι απαιτήσεις δεν είναι εκσυγχρονισμός· είναι τιμωρία.
Την ίδια στιγμή, οι αγρότες παραμένουν στα μπλόκα. Παλεύουν για το αυτονόητο: να μπορούν να παράγουν χωρίς να βάζουν από την τσέπη τους. Καύσιμα, λιπάσματα, ζωοτροφές, ρεύμα λα στα ύψη. Οι τιμές που παίρνουν για τα προϊόντα τους χαμηλές. Και η πολιτεία; Απούσα. Οι αγρότες και οι άνθρωποι των λαϊκών αγορών βρίσκονται στην ίδια πλευρά: στην πλευρά του μόχθου, της πραγματικής οικονομίας, της κοινωνικής ανάγκης.
Δεν είναι δύο ξεχωριστοί αγώνες. Είναι ένας. Γιατί όταν γονατίζει ο αγρότης, γονατίζει και η λαϊκή αγορά. Και όταν διαλύεται η λαϊκή αγορά, πληρώνει το τίμημα ο καταναλωτής. Οι πολιτικές που εφαρμόζονται σήμερα δεν πλήττουν μόνο έναν κλάδο· πλήττουν συνολικά την κοινωνία και ανοίγουν τον δρόμο για μεγαλύτερη ακρίβεια και συγκέντρωση της αγοράς στα χέρια των λίγων.
Η κυβέρνηση μιλά για «εκσυγχρονισμό», αλλά στην πράξη εφαρμόζει έναν ψηφιακό αυταρχισμό. Αντί να στηρίξει, τιμωρεί. Αντί να διευκολύνει, φορτώνει νέες υποχρεώσεις. Και όλα αυτά σε έναν κλάδο που λειτουργεί ως ανάχωμα στην ακρίβεια, προσφέροντας ποιοτικά και φθηνότερα προϊόντα στα λαϊκά νοικοκυριά.
Η κοινωνία βρίσκεται «στα κάγκελα». Η ακρίβεια τσακίζει μισθούς και συντάξεις, οι μικροί επαγγελματίες ασφυκτιούν και η κυβέρνηση επιμένει σε πολιτικές που ευνοούν τους μεγάλους και ισχυρούς. Οι λαϊκές αγορές, αντί να προστατευτούν, αντιμετωπίζονται ως πρόβλημα.
Η Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας έχει κάνει την επιλογή της. Δεν είναι με τους ανθρώπους του μόχθου. Δεν είναι με τον αγρότη, ούτε με τον μικρό παραγωγό, ούτε με τον επαγγελματία της λαϊκής αγοράς. Είναι με μια πολιτική που βλέπει τους ανθρώπους ως αριθμούς και τα επαγγέλματα ως «κόστος».
Οι αγρότες, οι κτηνοτρόφοι, οι αλιείς, οι μελισσοκόμοι, οι άνθρωποι των λαϊκών αγορών. Όλοι όσοι παράγουν πραγματικό πλούτο για τη χώρα, όλοι όσοι δεν ζουν από επιδοτήσεις γραφείων και «χρυσά» συμβόλαια διώκονται αντί να προστατεύονται!!!
Σε μια εποχή γενικευμένης ακρίβειας, η κυβέρνηση δεν προστατεύει τον αδύναμο. Προστατεύει τον ισχυρό. Δεν στηρίζει τον μικρό παραγωγό. Τον αφήνει να σβήσει. Αυτή δεν είναι ανικανότητα. Είναι πολιτική επιλογή.Οι λαϊκές αγορές δεν απεργούν για προνόμια. Αγωνίζονται για επιβίωση. Και όσο η Νέα Δημοκρατία συνεχίζει να κυβερνά ενάντια στους πολλούς, τόσο οι φωνές αντίστασης θα πληθαίνουν.
Γιατί χωρίς αγρότες, χωρίς λαϊκές αγορές, χωρίς ανθρώπους του μόχθου, η Ελλάδα δεν έχει μέλλον.
Και αυτή η πολιτική πρέπει να τελειώσει.