Το σύνδρομο ραγισμένης καρδιάς ή αλλιώς μυοκαρδιοπάθεια από στρες, αποτελεί μια αναγνωρισμένη, πλέον, καρδιακή πάθηση που «μιμείται» την καρδιακή προσβολή. Εκδηλώνεται δηλαδή με έντονη πίεση στο στήθος, δύσπνοια και ξαφνική αδυναμία. Το σύνδρομο επισημάνθηκε ως ξεχωριστή παθολογική οντότητα στις αρχές της δεκαετίας του ’90 από Ιάπωνες ιατρούς και αρχικά έγινε γνωστό σαν «νόσος takotsubo» λόγω ομοιότητας του σχήματος της πάσχουσας καρδιάς με το ομώνυμο εργαλείο των Ιαπώνων για το ψάρεμα χταποδιών.

Η Ρευματοειδής Αρθρίτιδα είναι μία συστηματική αυτοάνοση νόσος, που «δεν γνωρίζει ηλικία», καθώς πλήττει, ακόμη και νεαρά άτομα. Η συχνότητά της είναι περίπου 1%, με αναλογία 3:1 γυναίκες/άνδρες και με παγκόσμια γεωγραφική κατανομή.

Αν αφεθεί χωρίς θεραπεία, η Ρευματοειδής Αρθρίτιδα (ΡΑ) (Rheumatoid Arthritis) προκαλεί διαφορετικού βαθμού αναπηρίες. Οροθετική, οροαρνητική αρθρίτιδα και παλίνδρομος ρευματισμός, είναι μορφές της ΡΑ, η οποία είναι η πιο συχνή συστηματική αυτοάνοση φλεγμονώδης αρθρίτιδα.

Από το ότι τα νεογέννητα μωρά δεν βλέπουν μέχρι το ότι είναι αναπόφευκτη η απώλεια της όρασης όταν γεράσουμε, πολλά είναι αυτά που κατά καιρούς ακούμε για τα μάτια και την όρασή μας. Τι ισχύει, όμως, και τι είναι μύθος;

Τα δεδομένα για μερικούς από τους συχνότερους μύθους που αφορούν την όραση συνοψίζει ο Χειρουργός-Οφθαλμίατρος δρ Αναστάσιος-Ι. Κανελλόπουλος, MD, ιδρυτής και επιστημονικός διευθυντής του Ινστιτούτου Οφθαλμολογίας LaserVisionκαι καθηγητής Οφθαλμολογίας του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης (NYUMedicalSchool).

Τα άτομα με διαβήτη τύπου 2 θα πρέπει να προσπαθήσουν να αυξήσουν τη σωματική τους δραστηριότητα με κάθε απαραίτητο μέσο, αλλά αυτό δεν σημαίνει υποχρεωτικά προγραμματισμένες ασκήσεις ρουτίνας.

Η συνδρομή της τεχνολογίας στην ιατρική έχει εξελιχθεί θεαματικά, δίνοντας στους χειρουργούς-ουρολόγους τη δυνατότητα να αντιμετωπίσουν μεγάλες, σκληρές ή πολύπλοκες πέτρες των νεφρών, που πιθανότατα θα εγκυμονούσαν σοβαρές επιπλοκές αν αντιμετωπίζονταν με τις μεθόδους του παρελθόντος.

Έπειτα από τραυματισμούς, αρκετοί είναι αυτοί που λόγω μειωμένης κίνησης ή πλήρους ακινησίας περιορίζουν την ποσότητα του φαγητού που καταναλώνουν καθημερινά, με στόχο τη διατήρηση του σωματικού τους βάρους σε φυσιολογικά επίπεδα.

Στο άκουσμα της λέξης «χημειοθεραπεία» οι περισσότεροι τρομοκρατούνται. Στο μυαλό των ανθρώπων που έχουν ζήσει στο περιβάλλον τους τη χημειοθεραπεία, αλλά ακόμα και αν δεν έχει συμβεί αυτό, πολύ συχνά ξυπνάει ο φόβος, επώδυνες και δύσκολες καταστάσεις, κόπωση και ανημποριά. Μια μάχη ενάντια στον καρκίνο, που νομίζουμε ότι δεν μπορούμε να κερδίσουμε.